بچه های آسمان

یادم می آید آن وقت ها که جوان، یا کمی قبل تر که نوجوان بودم، آرزوهای دور و درازی برای خودم داشتم. همیشه منتظر بودم تا وقتش برسد تا برای خودم کسی بشوم. یک آدم خاص، یک فرد متمایز با جایگاهی ویژه در جامعه. دوست داشتم در یک زمینه آن قدر موفق بشوم که آن موفقیت برایم شهرت به همراه داشته باشد.

همه این آرزوها را با خودم حمل می کردم تا این که به آرامی و بی آن که بفهمم، دوران میانسالی ام فرا رسید. آن وقت ها بود که آرام آرام گوشی داشت دستم می آمد که من هیچ کسی نیستم و نخواهم شد. به تدریج فهمیدم که من هم مثل میلیون ها آدم دیگری که آمده اند و رفته اند و هیچ کسی حتی نامی از آن ها به یاد ندارد، فقط یک آدم کاملاً معمولی هستم.

روزهایی را به یاد دارم که به تازگی دریافته بودم که فقط یک هیچ کس هستم. البته احساس هیچ کس بودن حس بدی بود. این حس یعنی این که یکی از آدم هایی باشی که یک عمر در تلویزیون و رادیو، کتاب،اینترنت و روزنامه نام انسان های مشهور زیادی را می شنوند و همیشه سعی می کنند با آن ها همذات پنداری کنند و خودشان را در لباس همان آدم های بزرگ، قدرتمند و مشهوری ببینند که بالاخره یک کاری را در دنیا صورت داده اند، اما از یک جایی به بعد می فهمند که یک هیچ کس هستند. یعنی یک آدم بی نام و نشان در گوشه ای از این دنیای درندشت که در یک خط خیلی کوتاه زمانی از افق تاریخ، یک جایی بی صدا شروع شده اند و جایی دیگر خیلی بی سر و صدا تمام و هیچ کس هم در این دنیا از نبودنشان ککش هم نگزیده است.

خب، بعد از آن که این واقعیت تلخ را فهمیدم، تنها سعی کردم فراموشش کنم و به خودم سخت نگیرم تا آن چند صباح از عمرم گذشت و مردم.

بعد از مرگ اما اتفاقاتی افتاد که دیدم نسبت به هر آن چه که بودم تغییر کرد. طی یک سری فعل و انفعالاتی که اجازه ندارم خیلی در موردشان صحبت کنم، فهمیدم برای خیلی ها کسی بوده ام. ده ها انسان که من با کاری کوچک و بی اهمیت از نظر خودم، یا با حرفی که بی خیال از دهانم بیرون آمده بود، مسیر زندگیشان را تغییر داده بودم. البته این موضوع هم شامل تاثیرات مثبت بود و هم تاثیرات منفی. این بود که تازه فهمیدم هیچ کسی در زندگی اش به معنای واقعی هیچ کس نیست و هر کسی بالاخره برای خودش کسیست.

حالا هم که این ها را برای شما می گویم، امیدوارم بتوانید بروید و زندگی اتان را مرور کنید و ببینید برای چه کسانی واقعاً کسی هستید و چه کسانی برای شما کسی هستند تا هم بیشتر قدر آن ها را بدانید و هم بیشتر قدر خودتان را.

 نمی دانم که آیا منی که این حرفای خودمانی را اینطور راحت برایتان گفتم، در این لحظه خاص برای شما کسی هستم یا نه، اما این را بدانید، شمایی که اینطور با حوصله گوش کرده اید، قطعاً برای من کسی هستید و خواهید بود. پاینده باشید.

همانطور که در بخش قبلی قول داده بودم، در این بخش می خواهم در مورد یکی از اولین یافته هایم از مشاهدات پس از مرگم بگویم. شما زنده ها تا به حال به این فکر کرده اید که چرا همه زنده ها فکر می کنند مرگ فقط و فقط برای همسایه است.

خب خیلی ساده است، چون زنده ها وقتی کسی می میرد اول از هر چیز دلیل مرگش را می پرسند، آن ها خوب می دانند که چیزی را خواهند شنید که بروز آن اتفاق برای آن ها به نظر دور و بعید می رسد، مثلاً تصادف، سرطان، کهولت سن یا هر اتفاق دیگری که تا به حال برای آن ها نیفتاده است یا اگر افتاده به آن شدت نبوده و اگر هم نزدیک است خوب بلدند خودشان را توجیه کنند که دور است.

در اصل آن چه مرگ را پیش چشم زنده ها دور می نماید، یک منطق ساده اما نادرست است. این منطق که مرگ علت می خواهد و هیچ کس بی علت نمی میرد. بعد هم که  بروز آن علت را برای خودشان دور دیدند، خیالشان راحت می شود و می زنند به در بی خیالی. غافل از این که عکس این موضوع بیشتر صادق است، یعنی همانطور که شکستنی برای شکستن است، آدمی هم برای مردن است. امروز نمیرد، فردا می میرد، نشد پس فردا یا فوق فوقش چند فردا بعد تر. بالاخره این فردا یک جایی فرا می رسد و انسان بی چاره می میرد.

اما اگر آدمیزاد بداند که زود است که وقتش برسد، آن وقت چطور زندگی می کند؟ به واقع زنده جماعت غالب اوقات مبتنی بر جاودانه بودن زندگی می کند و برنامه هایش را می ریزد.

حالا من نمی خواهم مثل این برنامه های آب دوغ خیاری تلوزیون ته کار بیایم و به یک نتیجه اخلاقی برسم. این ها همه برایم یه جورهایی جالب بودند، برای همین گفتم که بگویمشان. این را هم بگویم که من قبل از مردنم فکر می کردم که اگر بمیرم چه ها که نمی شود؟ اما وقتی مردم، دیدم هیچ اتفاق خاصی نیفتاد. همه بعد از چندی رفتند سر کار و زندگیشان، گلهایم را یکی دیگر آب می دهد. محل برگزاری جلسات هفتگی رفقا یه نوبت زودتر به دیگری می رسید. زنم حالا انقدر آرام شده است که با خودش فکر می کند شاید اگر دکور خانه را عوض کند حالش بهتر می شود و خلاصه آن که چرخ زندگی همانطور که قبلاً می چرخید می چرخد.

و دست آخر هم می ماند سه، هفت و چهل که همه به سرعت برق و باد آمد و رفت.

حالا من یک مرده هستم، یک متوفی، مرحوم مغفور، عزیز تازه گذشته، یک خدابیامرز که تا مدت کوتاهی همه خود را ملزم می دانستند برایم صلوات بفرستند و فاتحه بخوانند. انگار با این فاتحه ها می خواستند زودتر مرا برای سفر به دیار باقی بدرقه کنند و  همین که رسیدم دیگر نیازی به این جور چیزها ندارم.

در هر صورت در کل قضیه زیاد فرقی نمی کند. یکی از خوبی های مردن همین است، نه استرس داری، نه نگرانی داری نه هیچ کوفت و زهرمار دیگری که بتواند آرامشت را به هم بزند. حتی دیگر این که همه فراموشت کرده اند هم برایت اهمیتی ندارد.

تمامی آن چه از این پس می گویم، یا خاطراتی است از دوران حیات بنده، یا آن چه که به عنوان مرده از دنیای زندگان شاهد بوده ام و برداشتهایم از آن ها، متاسفانه حق ندارم از این دنیا  یعنی دنیای مردگان چیزی بگویم. ان شا الله همین روزها یا چند روز بعد از همین روزها یا فوق فوقش کمی بیشتز از چند روز بعد از همین روزها، خودتان تشریف می آورید و همه جوره گوشی دستتان می آید که این ورها چه خبرهاییست. اما برای آن که زیادی سرتان را به در نیاورده باشم اولین درسی را که از پس از مردن آموختم، در قسمت بعدی برایتان تعریف می کنم. پس فعلاً زنده باشید...

می باری

بی آن  که بترسی قطره هایت

از آن کسی شود که نمی خواهی

و بی آن که نگران تعداد قطره هایی باشی

که از زمین طلب داری

می باری

گاه در سکوت و آرامش،

و گاه با غرش و درخشش

اما ادعایی نداری

آری تو خوب می دانی

که بودنت در باریدنت است

در آن که برای نبودن و محو شدن بکوشی

و در آن که هر چه که داری، هست و نیستت را

بی اندکی توقع، بر دامن باد بسپاری

می باری و می باری

و صدای موسیقیت در پهنه تاریخ

چه شاعرهایی را که به وجد نیاورده

و چه عاشقانی را که در آغوش نفشرده

و چه کشاورزانی را که خوشبخت نکرده

و چه روزهایی  که با تو "یک روز بارانی"

و شب هایی که با وجودت، "آن شب بارانی" نامیده نشده

آری تو می باری بی آن که چیزی طلب کنی

و از این روست که همه تو را انتظار می کشند

حتی  روزنامه فروشی که روزنامه هایش با لبان تو تر می شوند

و فال فروشی که خوب می داند

شیشه های خیس ماشین ها، کمتر پایین می آیند

آری تو بارانی

همان تلاش برای پایانِ بودن

که این همان خود بودن است

بودن برای نبودن

ماندن برای رفتن

و باریدن برای کمی دیگر،

دیگر نباریدن

در پایان لازمه از همه عزیزانی که در بخش نظرات پست قبلی، اظهار لطف کردن از صمیم قلب تشکر کنم. این وبلاگ حدود یک سال و یک ماه به روز نشد. اما همیشه می دیدم که خیلی از بچه ها هنوز بهش سر می زنن یا با کامنت، یا حضوری درخواست به روز شدنش رو می کنن.

واقعیت اینه که من هیچوقت وبلاگ نویس نبودم. راه انداحتن این وبلاگ هم، همینطور که خیلی ار بچه ها در جریان هستن یه اتفاق بود تو زندگی من. یه اتفاق بسیار مبارک.

امیدوارم بتونم در این تلاش دوباره، منظم تر ادامه بدم و البته احتمالاً با مطالب شخصی تر.

به امید دیدار همه دوستان عزیز و خوبم در جمعیت...

مي خواهمت

به نام لطافت صبح

و به نام سکوت شب

به نام تکه هاي ابر

به نام شکوه آسمان

و به نام بخشش زمین

می خواهمت

به نام لطافت روح

و همیشه نیازِ کالبد

تو را مي خواهم و خواهم خواست

به نام نامي آدم

که پدرم بود

و به نام حوّا، يگانه مادرم

که خواستن است دليل بودنم

مي خواهم، خواستنت را خواستنم

ای خواستنی ترینِ خواستنم

 جناب آقای دکتر کیومرث منشی زاده، برای من یادآور یک خاطره و یک درس بزرگ توی زندگیم هستن. درسی که شاید در یکی از پست های دیگه بهش اشاره کردم. اما در اون روز تاریخی زندگی من، ایشون این شعر رو خوندن که هیچوقت برام قابل فراموش کردن نیست:

نازلی ، ناز تو و ناز دو چشمت

نازلی ، ناز دو چشمت مارو کشته ، نازلی

نازلی دنیا بزرگه شب درازه وقتی که بارون می یاد

صدای پاش منو تا اونور دنیا می کشه

نازلی ، کی می دونه چی پیش می یاد

فردا رو هیشکی ندیده

هر کی می گه بیخود می گه

بیخود می گه هر کی می گه

که خواستن تونستنه!

اگه یه سکه رو بندازی بالا صد تا چرخ می خوره تا پایین بیاد

کی می دونه شیر می یاد یا خط می یاد

نازلی ، خوشبختی

جایی که همسایه ی رو به رویی بد بخته

یه دروغه ، یه دروغه

یه دروغه که همه به هم می گن

نازلی ، آفتابو کی می تونه حاشا بکنه

وقتی ما تو کافه ها می شینیم و گپ می زنیم

آدمایی هستن که می خوان حرف بزنن می ترسن

آدمایی که شبا همدم زنجیرن وروزا مثل شب!

نازلی ، آتیش باید الو باشه

ماهی باید تو آب باشه

آدم باید آزاد باشه

 آزاد باشه

 آزاد باشه

نازلی ، کی می دونه پشت در بسته چیه؟

آرزو قصه ی شیر برفیه

شیر رو که بچه ها روزای برفی می سازن

اگه یه روز بشه آفتاب آب میشه

ولی افسوس بچه ها این چیزا رو نمی دونن

نازلی ، نازلی ، نازلی

عشق ما شعله ی یک کبریته

زندگی خواب و خیاله

وقتی از خواب می پریم

می بینیم تو دستامون چیزی نمونده ، نازلی

همه مون تنهاییم

همه مون تنهاییم

بیا تنهایی رو قسمت بکنیم

نازلی ، ناز تو و شعر من و شورش خلق

اگه دس به هم بدن شهرو چراغون می کنن

نازلی ، ناز تو و ناز دو چشمت

نازلی ، ناز دو چشمت ما رو کشته ، نازلی

 کیومرث منشی زاده

نگاهم می کنی، با همان لبخند زیبای همیشگی ات. با همان چشمان زیبا و نورانیت. آخ که چقدر آغوشت گرم است و مهربان. چه آرامشی در دستانت نهفته است، آن گاه که دستانم را پی در پی و بی امان می فشارند.

وقتی هستی، انگار نیمه تاریکم را گم می کنم و جز خوب بودن چاره ای دیگر ندارم. وقتی می آیی، انگار خرده شیشه های وجودم چون پروانه هایی درخشنده پر می کشند و رهایم می کنند…

انگار همه وجودم به سوی نور کشیده می شود و انگار دیگر نمی توان پای را بر زمین گذارد.

وقتی می آیی، در یک دستت قرآن است و در دست دیگرت مشتی یاس. آرام قرآن را می بوسی و به دستم می دهی، یاس ها را عمیق می بویی و روی زانوانم می نهی. آن گاه نوازش را می آغازی:

بسم الله الرحمن الرحیم،

دست بر چشمانم می کشی تا بزدایی گناه از هر نگاه گاه و بی گاهم، گوش هایم را می بوسی تا هیچ ناشنیدنی را پذیرا نباشد، دست بر سینه ام می کشی تا از هر چه غیر او خالی اش کنی و روشن می کنی و روشن و روشن و بوی یاس که در عمق وجودم زبانه می کشد.

می آیی و چند روزی را مهمانی و میزبان تر. هر روز از صبح تا شب دورم چو پروانه ای دیوانه و مست نور، می گردی و می خواهی به یاد آورم شمع بودنم را در فراغ خورشید وجودش.

هر روز خوانی می گستری، فرّاخ تر و رنگین تر.

شبها به سراغم می آیی تا بیدارم کنی از خواب غفلت و به عبادتم فرا می خوانی.

امّا… امّا افسوس که این روزها چه زود می گذرد.

نزدیک رفتنت که می شود، می بینم نگرانی ات را در عمق همان چشم ها و آکنده می شوم از ترس نبودنت…

مذبوحانه نگاهت می کنم. مادرانه نگاهم می کنی. می دانی و می دانم، که تنها شش روز و شش شب مانده تا رفتنت، می گویم: نمی شود بمانی؟ به رسم دلداری هر ساله، می گویی چرا اندوه؟ شاد باش، فطر می آید، فطر با مژده ها و نویدهایش می آید. افسرده و دلشکسته می گویم خودت خوب می دانی چقدر فطر را دوست می دارم، اما حتی خود فطر هم می داند و نمی داند بی تو چه بر سرم می آید. رهایم مکن به سوی همان روزها… رهایم مکن…

سرت را پایین می اندازی و آرام، نجوا می کنی: أَلاَ بِذِكْرِ اللّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ؛

ای ماه شوال، عجیب دل می سوزانی با آن تیزی هلال اولین شبت. خدایا چه خوب می دانی چطور بنده ات را با عید فطرت بفریبی  و در هیاهوی جشن و شادمانی، سفره رمضانت را بربندی و از او بربایی. خدایا چه خوب می دانی…چه خوب می دانی…